Pięć Dwa Dębiec - nowy album

Na twórczość formacji Pięć Dwa Dębiec często patrzy się trochę z przymrużeniem oka, przez pryzmat ich dawnych nagrań dla UMC, w czasach "wielkości" Mezo i Ascetoholix. To bardzo niesprawiedliwe podejście.

Na najnowszym albumie zespół, w skład którego wchodzą rapujący Hans oraz producent (również udzielający się na mikrofonie) Deep, pokazał zupełnie nowe oblicze. Panowie kiedyś utożsamiani z bardzo hardcore'owym klimatem, hasłami antypolitycznymi i antypolicyjnymi najwyraźniej dojrzeli. W ich tekstach wciąż dużo jest buntu i niechęci wobec wielu spraw, z którymi na co dzień stykamy się w Polsce, ale wszystko poparte jest rzeczową refleksją. Skończyły się czasy skandowania "HWDP", w zamian dostajemy prawdziwą huśtawkę emocji.

O ile Deep rapuje dość średnio, to Hans po raz enty udowodnił, że poza doskonałym głosem ma ogromny atut w postaci plastycznych, opisowych wersów. Ten facet siadając z długopisem nie zakłada sobie tylko czystego przekazu. Nie sposób oprzeć się wrażeniu, że przede wszystkim stara się wczuć w rolę narratora. Z doskonałym zresztą skutkiem, czego najlepszym dowodem są takie kawałki, jak "Zbyt dużo", "Uciekamy" i "To miasto". Na plus należy też raperom zapisać, że nie uciekają od tematów często niechętnie poruszanych na płytach hiphopowych. Słowa miłość, wierność, słabość znajdziemy w kilku nagraniach. Zamiast robić z siebie marną kopię amerykańskich gangsta-raperów, Poznaniacy są po prostu sobą - zwykłymi ludźmi, którzy swoją pasję przerodzili w pracę, ale wciąż przecież zmagają się z takimi samymi problemami, jak my wszyscy. Bez zbędnej lanserki i napinania mięśni.

"Trip" reklamowano jako płytę wychodzącą w swojej warstwie muzycznej daleko poza hip-hop. Tak rzeczywiście jest. Deep, nie wiem na ile inspirując się dokonaniami L.U.C. - a, odważnie postawił na mroczną stylistykę garściami czerpiąc z downtempo, elektroniki, trip-hopu. Na albumie nic nie jest oczywiste i banalne. Czasem oczekujemy mocnego riffu gitarowego, a dostajemy nagłe wyciszenie. Zamiast podbicia na wokalu jest zagęszczenie klimatu i zrzucenie głosu do roli tła. "Tripu" nie słucha się lekko, łatwo i przyjemnie, za to z wypiekami na twarzy. Deep musiał się bardzo mocno napracować, żeby dostarczyć nam tak ciekawe brzmienie, ale warto było.

(Źródło: Rafi, megafon.pl)